Í þenna tíma bjó Þóroddur Þorbrandsson í Álftafirði. Hann átti þá bæði löndin, Úlfarsfell og Örlygsstaði. En þá var svo mikill gangur að um afturgöngur Þórólfs bægifóts að menn þóttust eigi mega búa á löndum þeim. En Bólstaður var þá auður því að Þórólfur tók þegar aftur að ganga er Arnkell var látinn og deyddi bæði menn og fé þar á Bólstað. Hefir og engi maður traust til borið að byggja þar fyrir þær sakir. En er þar var aleytt sótti Bægifótur upp til Úlfarsfells og gerði þar mikil vandræði. En allt fólk varð óttafullt þegar vart varð við Bægifót.

Fór þá bóndi inn á Kársstaði og kærði þetta vandræði fyrir Þóroddi því að hann var hans landseti, sagði að það var ætlan manna að Bægifótur mundi eigi fyrr létta en hann hefði eytt allan fjörðinn bæði að mönnum og fé ef engra ráða væri í leitað "mun eg eigi lengur þar við haldast ef eigi er að gert."

En er Þóroddur heyrði þetta þótti honum eigi gott til úrræða.

Um morguninn eftir lét Þóroddur taka hest sinn. Hann kvaddi með sér húskarla sína. Hann lét og fara menn með sér af næstum bæjum. Fara þeir út til Bægifótshöfða og til dysjar Þórólfs. Síðan brutu þeir upp dysina og fundu þar Þórólf. Var hann þá enn ófúinn og hinn tröllslegasti að sjá. Hann var blár sem hel og digur sem naut. Og er þeir vildu hræra hann þá fengu þeir hvergi rigað honum. Lét Þóroddur þá færa undir hann brot og við þetta komu þeir honum upp úr dysinni. Síðan veltu þeir honum á fjöru ofan og kvistuðu þar bál mikið, slógu síðan eldi í og veltu þar í Þórólfi og brenndu upp allt saman að köldum kolum og var það þó lengi að eigi orkaði eldur á Þórólf. Vindur var á hvass og fauk askan víða þegar brenna tók en þeirri ösku er þeir máttu sköruðu þeir á sjó út. Og er þeir höfðu þessu verki lokið fóru þeir heim og voru þá náttmál er Þóroddur kom heim á Kársstaði, voru þá konur að mjöltum.

Og er Þóroddur reið á stöðulinn hljóp kýr ein undan honum og féll og brotnaði í fóturinn. Þá var kýrin tekin og var svo mögur að eigi þótti dræp. Lét Þóroddur þá binda fótinn en undan kúnni tók nyt alla. En er fóturinn kýrinnar var festur var hún færð út í Úlfarsfell til feitingar því að þar var hagi góður sem í eylandi væri. Kýrin gekk oft ofan í fjöruna þar sem bálið hafði verið og sleikti steinana þar sem askan hafði fokið.

Það er sumra manna sögn að þá er eyjamenn fóru utan eftir firði með skreiðarfarm að þá sæju þeir kúna upp í hlíðina og naut annað apalgrátt að lit en þess átti engi maður von.

En um haustið ætlaði Þóroddur að drepa kúna. Og er menn skyldu sækja hana fannst hún eigi. Þóroddur lét oft leita hennar um haustið og fannst hún aldrei. Hugðu menn eigi annað en kýrin mundi dauð eða stolin ella.

Er skammt var til jóla var það einn morgun snemma þar á Kársstöðum að nautamaður gekk til fjóss eftir vanda að hann sá naut fyrir fjósdyrum og kenndi að þar var þá komin kýrin hin fótbrotna er vant hafði verið. Leiddi hann kúna á bás og batt og sagði síðan Þóroddi. Hann gekk til fjóss, sá kúna og hafði á hendur. Þeir kenndu kálf í kúnni og þótti þeim þá eigi dræp. Hafði Þóroddur þá og skorið í bú sitt sem hann bar nauðsyn til.

En um vorið er lítið var af sumri þá bar kýrin kálf. Það var kvíga. Nokkuru síðar bar hún kálf annan og var það griðungur og komst hún nauðulega frá, svo var hann mikill. Og litlu síðar dó kýrin.

Kálfur þessi hinn mikli var borinn inn í stofu. Var hann apalgrár að lit og alleigulegur. Var þá hvortveggi kálfurinn í stofunni og sá er fyrr var borinn.

Kerling ein gömul var í stofunni. Sú var fóstra Þórodds og þá sjónlaus. Hún þótti verið hafa framsýn á fyrra aldri en er hún eltist var henni virt til gamalóra það er hún mælti. En það gekk þó mart eftir sem hún sagði. En er kálfurinn sá hinn mikli var bundinn á gólfinu kvað hann við hátt. Og er kerlingin heyrði það þá varð henni illt við og mælti: "Þetta eru trölls læti en eigi annars kvikindis og gerið svo vel, skerið vábeiðu þessa."

Þóroddur kvað það eigi fært að skera kálfinn, segir allælilegan og kvað verða mundu ágæta naut ef upp væri alinn. Þá kvað kálfurinn við í annað sinn.

Þá mælti kerling og flugði öll: "Fóstri minn," sagði hún, "láttu skera kálfinn því að vér munum illt af honum hljóta ef hann er upp alinn."

Hann svarar: "Skera skal kálf ef þú vilt, fóstra."

Var þá borinn út hvortveggi kálfurinn. Lét Þóroddur þá skera kvígukálfinn og bera hinn út í hlöðu og bauð Þóroddur varnað á að engi skyldi segja kerlingu að kálfurinn lifði.

Kálfur þessi óx dagvöxtum svo að um vorið er kálfar voru út látnir þá var hann eigi minni en þeir er alnir voru á öndverðum vetri. Hann hljóp mikið í töðunni er hann kom út og beljaði hátt sem griðungur gylli svo að gjörla heyrði í hús inn.

Þá mælti kerlingin: "Það var þó að tröllið var eigi drepið og munum vér meira illt af honum hljóta en vér mættum orð eftir senda."

Kálfurinn óx skjótt og gekk í túni um sumarið. Var hann um haustið svo mikill að færri veturgömul naut voru stærri. Hann var hyrndur vel og allra nauta fríðastur að sjá. Griðungurinn var kallaður Glæsir. Er hann var tvævetur var hann svo mikill sem fimm vetra gamlir yxn. Hann var jafnan heima með kúneytum. Og hvert sinn er Þóroddur kom á stöðul gekk Glæsir að honum og daunsaði um hann og sleikti um klæði hans en Þóroddur klappaði um hann. Hógvær var hann bæði við menn og fé sem sauður en jafnan er hann beljaði lét hann stórum afskræmilega. En er kerling heyrði hann brá henni jafnan mjög við. Þá er Glæsir var fjögurra vetra gamall gekk hann eigi undan konum, börnum eða ungmennum en ef karlar gengu að honum reigðist hann við og lét ótrúlega en gekk undan þeim í þraut.

Það var einn dag er Glæsir kom heim á stöðul að hann gall ákaflega hátt að svo gjörla heyrði inn í húsin sem hjá væri. Þóroddur var í stofu og svo kerling.

Hún andvarpaði mjög og mælti: "Eigi virðir þú mikils orð mín í því að láta drepa griðunginn fóstri," segir hún.

Þóroddur svarar: "Uni þú nú vel við fóstra mín, nú skal Glæsir lifa til hausts en þá skal hann drepa er hann hefir fengið sumarholdin."

"Þá mun of seint," sagði hún.

"Vant er það að sjá," sagði Þóroddur.

Og er þau töluðu þetta kvað griðungurinn við og lét enn verr en fyrr.

Þá kvað kerling vísu þessa:

Haus knýr hjarðar vísi,
hann ræðr of fjör manna,
hallar hristi mjallar
hadds, blóðvita röddu.
Sá kennir þér sinna
svarðristið ben jarðar.
Það verðr að fé fjötrar
fjör þitt, en sé eg görva.

Þóroddur svarar: "Gamalær gerist þú nú fóstra og muntu eigi það sjá."

Hún kvað:

Oft er auðar þófta
ær er tungu hrærir,
sá eg blóðgum búki
bengrát, er þér látið.
Tarfr mun hér, því að horfa
hann tekr reiðr við mönnum,
það sér gulls hins gjalla
Gerðr, þinn bani verða.

"Ekki mun svo verða fóstra," sagði hann.

"Því er verr að svo mun verða," sagði hún.

Það var um sumarið að Þóroddur hafði látið raka töðu sína alla í stórsæti að þá kom á regn mikið. En um morguninn er menn komu út sáu þeir að Glæsir var kominn í tún og var stokkurinn af hornum hans er á hafði felldur verið er hann tók að ýgjast. Hann hafði týnt venju sinni því að hann var aldrei vanur að granda heyinu þó að hann gengi í töðunni. En nú hljóp hann að sátunum og stakk hornunum undir botnana og hóf upp sætið og dreifði svo um völlinn. Tók hann þegar aðra, er önnur var brotin, og fór svo beljandi um völlinn og lét öskurlega og stóð mönnum svo mikil ógn af honum að engi þorði til að fara að reka hann úr töðunni.

Var þá sagt Þóroddi hvað Glæsir hafðist að. Hann hljóp út þegar. En viðarbulungur stóð fyrir dyrum úti og tók hann þar af birkiraft mikinn og reiddi um öxl svo að hann hélt um skálmirnar og hljóp ofan á völlinn að griðunginum.

En er Glæsir sá hann nam hann staðar og snerist við honum. Þá herstist Þóroddur á hann en griðungurinn gekk eigi undan að heldur. Þá hóf Þóroddur upp raftinn og laust milli horna honum svo mikið högg að rafturinn gekk sundur í skálmunum. En við höggið brá Glæsi svo að hann hljóp að Þóroddi en Þóroddur fékk tekið hornin og veik honum hjá sér og fóru þeir svo um hríð að Glæsir sótti eftir en Þóroddur fór undan og brá honum á ýmsar hliðar sér allt þar til er Þóroddur tók að mæðast. Þá hljóp hann upp á háls griðunginum og spennti höndum niður undir kverkina en lá fram á höfuð griðunginum milli hornanna og ætlar svo að mæða hann. En griðungurinn hljóp aftur og fram um völlinn með hann.

Þá sáu heimamenn Þórodds að í óefni var komið með þeim en þeir þorðu eigi til að fara vopnlausir. Gengu þeir þá inn eftir vopnum og er þeir komu út hljópu þeir ofan á völlinn með spjót og önnur vopn. En er griðungurinn sá það rak hann höfuðið niður milli fóta sér og snaraðist við svo að hann fékk komið öðru horninu undir hann Þórodd. Síðan brá hann upp höfðinu svo snart að fótahlutinum Þórodds sló á loft svo að hann stóð nær á höfði á hálsi griðunginum. En er Þóroddi sveif ofan vatt Glæsir undir hann höfðinu og kom annað hornið á kviðinn svo að þegar stóð á kafi. Lét Þóroddur þá laust höndunum en griðungurinn rak við skræk mikinn og hljóp ofan til árinnar eftir vellinum.

Heimamenn Þórodds hljópu eftir Glæsi og eltu hann um þvera skriðuna Geirvör og allt þar til er þeir komu að feni einu fyrir neðan bæinn að Hellum. Þar hljóp griðungurinn út á fenið og sökk svo að hann kom aldrei upp síðan og heitir þar síðan Glæsiskelda.

En er heimamenn komu aftur á völlinn var Þóroddur á brott þaðan. Hafði hann gengið heim til bæjar. En er þeir komu heim lá Þóroddur inni í rúmi sínu og var þá andaður. Var hann færður til kirkju.

Kár sonur Þórodds tók við búi eftir föður sinn í Álftafirði og bjó þar lengi síðan og við hann er kenndur bærinn á Kársstöðum.