Einn morgun var Þorsteinn snemma á fótum og mælti til bræðra sinna: "Nú skulum vér búast norður til héraða hvað sem fyrir starf kemur."

Þeir voru saman fimm bræður og eigi fleiri menn. Þeir komu að kveldi eins dags til Geirmundar og tók hann allvel við þeim og voru þar um nóttina í góðum beinleika.

En um morguninn mælti Þorsteinn við bræður sína: "Nú skuluð þér bræður vera að tafli í dag en eg skal tala við Geirmund."

Þeir gerðu svo.

Þorsteinn mælti til Geirmundar: "Því erum vér bræður hér komnir að vér leitum eftir Hrolleifi er vér hyggjum hér vera með þér. Ertu og mjög skyldur til að veita oss þar sem þér senduð föður vorum þann mannfóla er svo mikið illt hefir af hlotist þótt það sé eigi að yðrum vilja. Á hann og enga góða frændur nema þig einn."

Geirmundur svarar: "Allt er slíkt satt og er viturlega eftir leitað en eigi er Hrolleifur hér nú."

Þorsteinn mælti: "Hitt ætla eg sannara að hann sitji í útibúri þínu. Tak nú hér hundrað silfurs og lát hann á brott og skal eg svo til stilla að hann sé eigi hér tekinn á þínum varnaði svo að það sé þér lagið til ámælis en vér munum þó eftir honum leita þó að föður vors sé eigi að hefndara. Seg honum að þú þykist eigi traust til hafa að halda hann fyrir oss og sitja fyrir fjandskap vorum en ella hafa vora vináttu."

Geirmundur svarar: "Nú skal og við ganga að hann er hér og virði nú hver sem vill. Mun eg svo gera sem þú leggur ráð til og segja honum að fara á burt og leitið þér þá eftir honum er hann er eigi hjá mér."

"Svo skal vera," segir Þorsteinn.

Geirmundur hitti nú Hrolleif og mælti: "Nú eru hér komnir Ingimundarsynir og leita eftir þér. Mun nú eigi verða vist þín lengur hér með mér því að eg vil eigi leggja mig í hættu fyrir þig eða fé mitt við málaefni þín ill en þeir bræður eru bæði ráðugir og atgöngumiklir."

Hrolleifur svarar: "Þess var von að þér mundi klækilega verða og hafðu alla óþökk fyrir þína liðveislu."

Geirmundur segir: "Verð á brottu skjótt."

Síðan hitti hann Þorstein: "Það þykir mér best til mín gert að þér hrapið að engu og sitjið hér í dag."

Hann kvað svo vera skyldu. Bjuggust síðan annan dag og fóru vestur yfir skörðin en þeyr hafði á verið og sá mannssporin í snjónum.

Þá mælti Þorsteinn: "Nú skulum vér niður setjast og mun eg segja yður viðtal okkar Geirmundar. Eg varð var að Hrolleifur var þar."

Jökull mælti: "Þú ert kynlegur maður, vildir sitja kyrr en föðurbani þinn sat hjá þér. Og ef eg hefði vitað það þá mundi eigi kyrrt með öllu verið hafa."

Þorsteinn kvað það eigi örvænt "en það samir betur að gera Geirmund eigi beran að þessu. Nú skulum vér fara fullum dagleiðum og vita ef vér kæmum eigi síðar vestur en hann því að heim munu liggja spor hans og nú mun Ljót móðir hans blóta í mót sumri sem hún er vön að þeirra sið en þá mun eigi fram koma hefndin ef áður er framið blótið."

Jökull mælti: "Skyndum þá."

Hann var þá fremstur á stígum af öllum þeim.

Þá leit hann aftur og mælti: "Illt er þeim mönnum er ölmusur eru að vexti og fráleik sem er Þorsteinn bróðir minn og mun nú draga úr höndum hefndina er vér komumst hvergi."

Þorsteinn svarar: "Eigi er enn sýnt að minna megi tillög mín og ráðagerðir en áhlaup þín óviturleg."

Síð um aftaninn komu þeir ofan að bænum að Hofi og sátu menn undir borðum.