Frá Þórólfi heljarskinn er það að segja að hann bjó fyrst í Forsæludal og var illa kenndur af mönnum.

Þorsteinn frá Hofi kom til hans og kvaðst eigi vilja byggð hans þar "nema þú takir annan hátt en þú hefir áður ella munum vér eigi láta kyrrt vera."

Þórólfur kvað það vænst að Þorsteinn réði því hvort hann byggi þar eða eigi "en sjálfur mun eg ráða háttum mínum."

Síðan færði hann bú sitt og gerði sér virki suður við Friðmundará. Þórólfur lagðist á fé manna og gerðist hinn mesti þjófur. Hann átti og blótgrafir því að menn hugðu að hann blótaði bæði mönnum og fé. Illt varð honum til eftirgöngu manna þeirra er góðir voru en þó voru þeir níu saman þá er þeir voru flestir, allir hans jafningjar eða verri. Og er þeir spurðu að Þorsteinn ætlaði að gera til þeirra flýðu sumir úr virkinu og vildu eigi bíða. Héraðsmenn hittu Þorstein og báðu hann þenna mann af taka er svo var illur í byggðarlagi að menn máttu eigi um tæla eða við búa. Hann kvað þá satt mæla, sendir síðan eftir bræðrum sínum, Jökli og Þóri. Á Þóri kom stundum berserksgangur. Þótti það þá með stórum meinum um þvílíkan mann því að honum varð það að engum frama.

Jökull mælti til Þorsteins: "Vel gerir þú það að þú lætur hér í dalnum engi illmenni fá nokkura uppreist."

Síðan fóru þeir nítján saman og er þeir sáu virki Þórólfs mælti Þorsteinn: "Eigi veit eg hversu vér fáum að sótt virkinu fyrir árgljúfrum þessum."

Jökull svarar: "Þetta er engi torveldi og mun eg gefa hér ráð til. Þú Þorsteinn og menn með þér skuluð skjóta að þeim og glettast við þá en eg mun fara upp með ánni við fá menn og vita ef eg mætti komast á bak þeim í virkið og ættu þeir þá við hvorutveggjum að sjá."

Þorsteinn kvað það hættuferð mikla. Jökull fór þá upp með ánni við fá menn.

Þeir Þórólfur sáu eigi það og bað þá sína menn vel gefast "en þó hafa þeir bræður rammar fylgjur. Leitum vér þá til leyna vorra ef að oss ekur."

Jökull komst yfir ána fyrir ofan virkið. Hann hafði í hendi öxi mikla er hann átti. Síðan komst hann að virkinu og gat krækt öxinni upp á virkið og las sig síðan eftir skaftinu og komst svo í virkið. Hann fór snyðjandi að leita Þórólfs og varð hann eigi fyrir augum. Jökull gat þá að líta hvar Þórólfur kom upp úr blótgröf sinni og hljóp úr virkinu en Jökull eftir honum. Menn Jökuls leita að förunautum Þórólfs og eru þar eltingar miklar. Þá var Þórólfur kominn á mýri nokkura upp með ánni en Jökull sótti eftir. En er Þórólfur sá að hann mundi eigi komast undan þá settist hann niður í mýrinni og grét. Þar heitir síðan Grátsmýr. Jökull kom þá að honum og kvað hann vera mikla mannfýlu og illmenni en þó engan þróttinn í. Jökull hjó hann þá banahögg. Þorsteinn sótti að virkinu því að þeir illvirkjarnir voru þá aftur komnir. Jökull skopar að skeið og komst í virkið. Og er þeir sjá það er í virkinu voru óttuðust þeir og hljópu undan honum tveir í nestangann og drap hann þá báða. Hinn þriðji hljóp fyrir hamra ofan. Eigi þótti röskvari ferð farin hafa verið en sú er Jökull fór þá.

Þeir fóru heim bræður eftir þetta og höfðu unnið mikla héraðsbót í drápi Þórólfs heljarskinns.