Svo er sagt að þann sama morgun, að fara skyldi til hólmgöngu þessarar, var komið á svo mikið kafafjúk með frosti að engu vætta var út komanda. Þann sama morgun snemma var barið á dyr að Hofi. Þorsteinn gekk til dyra og heilsaði Jökli bróður sínum.

Hann mælti: "Ertu búinn Þorsteinn til hólmstefnunnar?"

Hann svarar: "Þykir þér einsætt að fara því að þetta er illviðri?"

Jökull mælti: "Það þykir mér víst."

Þorsteinn svarar: "Gakk inn fyrst bróðir og bíðum ef veður batnar."

Jökull kvaðst eigi inn vilja og þíða á sér snjó "og þóttú viljir hvergi fara þá skal eg þó fara."

Þorsteinn mælti: "Aldrei skal sá munur hreysti okkarrar að eg sitji eftir en þú farir, og bíð mín."

Þorsteinn gekk inn og bjóst og mælti við boðsmenn sína að þeir skyldu þar sitja og eigi þaðan fara fyrr en algott væri, bað húsfreyju og sonu sína vinna mönnum beinleika. Þeir fóru báðir bræður saman.

Þá mælti Þorsteinn: "Hver er nú ráðagerð þín?"

Jökull svarar: "Þetta veit eg þig eigi fyrr gert hafa að leita ráða undir mig. Mun hér og til lítils að sjá ef þeirra þarf við en þó verður mér eigi til þessa ráðfátt. Við skulum fara til Undunfells og skal Þórir fara með okkur, bróðir okkar."

Þeir gerðu svo, fóru þaðan og komu að kveldi til Faxa- Brands. Hann var vinur Jökuls. Voru þar um nóttina. Brandur átti hest föxóttan er kallaður var Freysfaxi. Hann var virkur að hestinum og þótti góður. Var hann og öruggur til alls, bæði vígs og annars. Höfðu flestir það fyrir satt að Brandur hefði átrúnað á Faxa.

Um morguninn eftir var hin sama hríð, nema meiri væri. Þeir vildu fara bræður þótt eigi batnaði. Brandur hafði tjaldað sleða með húðum og beitt fyrir Faxa og kvað þá mundu hitta leið báða saman.

Jökull mælti: "Þorsteinn og Þórir skulu setjast í sleða en við Faxa-Brandur skulum ganga fyrir."

Þeir komu snemma dags undir stakkgarðinn og var ekki komið.

Um morguninn mælti Finnbogi til Bergs: "Ætlar þú eigi Jökul kominn vera til hólmstefnunnar?"

"Eigi ætla eg," segir hann, "því að það er einkis manns að fara í þvílíku veðri."

"Annar maður er Jökull þá en eg ætla," segir Finnbogi, "ef hann er eigi kominn og hefði betra verið að ganga eigi jafnlangt fram við hann og þola nú eigi hverja skömm á aðra ofan."

"Það hafið þér of síð séð," segir Helga, "og svo illt sem nú er frá að taka þá mun þó síðar verra."

"Ætlar þú Jökul kominn?" segir Bergur.

"Ekki mun eg um ætla," segir hún, "en hitt ætla eg sem gangast mun að hann er eigi yðvar maður."

Fellur þetta þar niður en þeir fara hvergi.

Þeir bræður biðu til nóns og er svo var komið þá fóru þeir Jökull og Faxa-Brandur til sauðahúss Finnboga er þar var hjá garðinum og tóku súlu eina og báru undir garðinn. Þar voru og hross er þangað höfðu farið til skjóls í hríðinni. Jökull skar karlshöfuð á súluendanum og reist á rúnar með öllum þeim formála sem fyrr var sagður. Síðan drap Jökull meri eina og opnuðu hana hjá brjóstinu og færðu á súluna og létu horfa heim á Borg, fóru síðan heimleiðis og voru að Faxa-Brands um nóttina, voru nú kátir mjög um kveldið.

Jökull mælti: "Þannig er nú Þorsteinn frændi að þú ert maður miklu vinsælli en eg og átt vini fleiri en þó er nú svo komið að vinir mínir duga nú eigi verr en þínir. Þykir mér sem Faxa-Brandur hafi vel dugað."

"Vel hefir Brandur gefist," segir Þorsteinn.

Brandur mælti: "Gott er slíkum manni að duga við sem Jökull er því að hann er fárra líki."

Þeir Faxa-Brandur og Jökull kváðu þetta gerningaveður verið hafa og kenndu það Helgu frá Borg. Þeir komu heim bræður og urðu allir menn þeim fegnir.

Spurðist þetta nú um allar sveitir hversu mikla sneypu Borgarmenn höfðu enn farið fyrir þeim bræðrum.