Útilegumenn og ránsmenn voru mjög í þenna tíma bæði suður og norður svo að nálega mátti engi á sínu halda. Á einni nótt rændu þeir að Haukagili mat miklum því að þar voru gnóttir hversvetna. Ólafur fór og hitti Ingólf og sagði honum. Ingólfur bjóst heiman við fimmtánda mann. Ólafur bað hann vera varfæran og kvað sér meira varða að hann kæmi heill heim en hitt hvar matur hans færi. Þeir riðu suður á heiði og ræddu um ránið Ólafs. Þjófarnir höfðu rænt til fimmtán hundraða. Þeir Ingólfur komu á sporin þeirra og röktu þau þar til er þeir villtust um því að sporin lágu þá tvo vega. Þá skiptu þeir og liði sínu, fóru átta í öðrum stað en sjö í öðrum og leituðu svo lengi. Þar voru sel skammt frá þeim og fóru þeir þangað. Þar sáu þeir átján hross hjá selinu og ræddu um að þar mundu vera komnir þjófarnir og kváðu þá ráðlegast að leita eftir förunautum sínum.

Ingólfur kvað það fyrir sumt óráðlegra "því að þeir mega þá ná til hellisins því að hann er skammt frá þeim og eru þeir hólpnir ef þeir fá hann og er þá vor för sljóleg en eigi víst hvar vorir menn eru."

Ingólfur spratt af baki og hljóp í gil nokkuð er hjá honum var og þrífur upp hellur tvær, lætur aðra koma fyrir brjóst sér en aðra milli herða og gyrti að utan. Hann hafði í hendi sverðið Ættartanga og gekk síðan að selinu. Það var tvídyrt. Það segja menn að Ingólfur væri þar þá eigi fjölmennari en við annan mann. Þá mælti förunautur Ingólfs að þeir mundu gera sína menn við vara. Ingólfur kvaðst verja mundu seldyrnar en hann færi eftir mönnum þeirra.

Hann kvaðst nú eigi mundu á burt fara "þykir mér þínir eigi of margir."

Ingólfur vildi þegar inn ráða að þeim og bað hann fylgja sér drengilega. Þjófarnir lögðu þegar að honum er hann kom inn og honum hlífðu hellur þær er hann hafði og svöddu lögin af honum. Sóttu þeir þá að Ingólfi öllumegin en hann varðist vel og drengilega. Þá reiddi hann upp Ættartanga og kom sverðið í höfuð þeim er stóð að baki honum svo að sá fékk bana en hjó þann banahögg er fyrir stóð og drap Ingólfur þá báða í einu höggi. Þeir áttu snarpan bardaga og lauk svo að Ingólfur drap fimm menn enda var þá fallinn fylgdarmaður hans. Voru þeir þá komnir út úr selinu en Ingólfur var sár mjög. Komu þá að menn hans. Þjófarnir stukku þá í brott en þeir tóku ránið og bundu á hesta sína og ráku norður aftur.

Ingólfur lá í sárum vetur þenna og greri yfir að kalla. En um vorið er sumarhita tók rifnuðu upp aftur öll svo að það leiddi hann til bana. Og áður Ingólfur andaðist bað hann sig grafa í öðru holti en þeir voru grafnir frændur hans og kvað þá hugkvæmra Vatnsdalsmeyjum ef hann væri svo nær götu. Síðan andaðist hann. Þar heitir Ingólfsholt sem hann var jarðaður. Alþýða manna harmaði mjög fráfall Ingólfs. Tólf vetur lifði hann eftir andlát föður síns með mikilli virðingu. Óttar gifti Valgerði dóttur sína stafhylskum manni.

En er Ingólfur var andaður var höfðingjalaust í Vatnsdal því að synir Ingólfs voru eigi til færir sakir aldurs að varðveita goðorðið. Var nú um leitað hversu fara skyldi. En það voru lög í þann tíma meðan erfingjar voru í ómegð að sá skyldi af þingmönnum varðveita goðorðið sem best þætti til fallinn.