Þorkell krafla Þorgrímsson var maður bæði mikill og sterkur. Hann var þá tólf vetra er þetta var tíðinda. Þorgrímur gekk eigi við faðerni hans en hann var þó miklu fræknlegri en skírgetnir synir hans.

Þorkell silfri frá Helgavatni var hamrammur mjög og þó margkunnigur. Hann var vellauðigur að fé, eigi vinsæll og óþokkasæll af flestum mönnum en þó verður mikils.

Þenna sama dag er fundurinn var stefndur að Kárnsá um goðorðsmálið mælti kona Þorkels silfra: "Hvað ætlar þú í dag að gera?"

Þorkell svarar: "Fara til fundarins og vera í kveld goðorðsmaður er eg kem heim."

"Eigi vildi eg að þú færir," segir hún, "til þess að þú ætlaðir þér að verða yfirmaður Vatnsdæla því að þér mun það eigi lagið verða enda ertu eigi til þess felldur."

Hann svarar: "Í öðru skulu þín ráð standast en eigi hér um."

Til þess fundar ætlaði og Klakka-Ormur og Þorgrímur frá Kárnsá dótturson Ingimundar. Þorgrímur þótti best til fallinn fyrir frændsemi við Vatnsdæli en þó skyldi það til hlutfalls leggja því að margir þóttust vel til fallnir. Þessi fundur var lagiður að einmánuði í Forsæludal að Klakka-Orms.

Þorkel silfra dreymdi hina næstu nótt áður fundurinn var og sagði Signýju konu sinni að hann þóttist ríða ofan eftir Vatnsdal hesti rauðum og þótti honum trautt við jörðina koma "og vil eg svo ráða að rautt mun fyrir brenna og til virðingar snúa."

Signý kvaðst annan veg ætla: "Sýnist mér þetta illur draumur" og kvað hest mar heita "en mar er manns fylgja" og kvað rauða sýnast ef blóðug yrði "og má vera að þú sért veginn á fundinum ef þú ætlar þér goðorðið því að nógir munu þér þess fyrirmuna."

Þorkell lét sem hann heyrði eigi og bjóst vel heiman að klæðum og vopnum því að hann var skartsmaður hinn mesti og kom í síðasta lagi.

Þorgrímur kom snemma dags og sat í öndvegi hjá Ormi. Hann gekk aldrei við faðerni Þorkels kröflu. Hann lék sér þá enn á gólfi með öðrum börnum og var bæði mikill og sterkur og manna fríðastur. Hann nam staðar fyrir Þorgrími og horfði á hann mjög lengi og á taparöxi er hann hélt á.

Þorgrímur spurði hví ambáttarson sjá stirði svo á hann. Þorkell kvað eigi of mikið sitt gaman þó að hann horfði á hann.

Þorgrímur spurði: "Hvað viltu til vinna Krafla að eg gefi þér öxina því að eg sé að þér líst allvel á hana og hitt að eg gangi við frændsemi þinni?"

Þorkell bað hann á kveða.

Þorgrímur mælti: "Þú skalt færa öxina í höfuð Silfra svo að hann fái aldrei goðorðið Vatnsdæla. Þykir mér þú þá sjálfur færa þig í Vatnsdælakyn."

Þorkell kvaðst þetta gera mundu. Þorgrímur leggur nú ráð til að hann láti sem verst með öðrum sveinum. Silfri sat svo jafnan að hann setti hönd undir kinn en lagði fót á kné sér. Þorkell skyldi hlaupa í saur en aðra stund inn og koma við klæði Silfra og vita ef hann reiddist. Nú ræða þeir um goðorðið og verða eigi ásáttir. Vildi hver sinn hlut fram draga. Þá leggja þeir hluti í skaut og kom jafnan upp hlutur Silfra því að hann var margkyndugur. Þorgrímur gekk þá fram og mætti Þorkeli kröflu í dyrum hjá sveinum.

Þorgrímur mælti þá: "Nú vil eg að þú greiðir öxarverðið."

Þorkell mælti þá: "Öxar er eg allfús og má eg nú vel greiða verðið þótt eigi sé nú þann veg vara til sem þú vildir."

Þorgrímur svarar: "Fleira mun nú tekið en vara ein."

Þorkell mælti: "Viltu nú að eg drepi Silfra?"

"Já," kvað Þorgrímur.

Þá var komið goðorðið í hlut Silfra. Þorkell krafla kom inn í stofu og gekk hjá Silfra og kom við fót honum en hann hratt honum frá sér og kallaði hann ambáttarson. Þorkell hljóp upp í sætið hjá og keyrði taparöxina í höfuð honum, og var Þorkell silfri þegar dauður, og kvaðst eigi of mikið vinna til öxarinnar.

Þorgrímur kvað sveininn hafa verið illa beiddan "enda hefir hann eigi vel staðist. Hefir piltur þessi nú næsta sagt sig í Vatnsdælakyn og mun eg ganga við faðerni þínu."

Síðan tók Þorgrímur goðorðið og var kallaður Kárnsárgoði. Sæst var á víg Silfra því að synir hans voru ungir. Þorkell fór heim til Kárnsár með föður sínum og beiddist að fara utan og vita hve til tækist ef hann hitti Sigurð jarl Hlöðvisson frænda sinn. Þorgrímur kvað hann hafa skyldu það er hann vildi.