Þorgils hét maður er bjó að Svínavatni. Hann átti sér húsfreyju og með henni fjóra sonu og eru tveir nefndir, Þorvaldur og Ormur. Glæðir hét bróðurson Þorgils en hann var systurson Guðmundar hins ríka á Möðruvöllum. Glæðir var áburðarmaður mikill, málugur og óvitur og hinn mesti gapuxi.
Þeir feðgar Þorgils og Þorvaldur fóru til Klakka-Orms að biðja Sigríðar dóttur hans. Var því vel svarað og ákveðin brúðhlaupsstefna að veturnóttum í Forsæludal. Þar var fámennt heima en starf mikið fyrir höndum, bæði að sækja á fjall sauði og svín og mart annað að gera. Þorkell bauðst til að fara með verkmönnum á fjall. Ormur kvaðst það vilja. Þeir fóru síðan og sóttist þeim seint því að féið var styggt. Sótti engi knálegar en Þorkell. Það þótti torsóttlegast að eiga við svínin. Þorkell var óhlífinn og bauðst jafnan til þess er öðrum þótti verra að gera.
Og er þeir skyldu búa sér vistir mælti Þorkell: "Mun eigi vel fallið að taka oss grísinn nokkurn til matar?"
Þorkell tók einn og bjó til borðs. Allir urðu á það sáttir að Þorkell var fyrir þeim um alla liðsemd. Þeir komu heim.
Ávaldi hét maður er var með Klakka-Ormi. Hann var Ingjaldsson. Hann var umsýslumaður en Hildur kona hans fyrir innan stokk. Hún var dóttir Eyvindar sörkvis.
Litlu áður en brúðhlaupið skyldi vera kom Glæðir austan úr Fjörðum og frétti nú þessi tíðindi og ráðastofnun.
Glæðir kvaðst hafa og spurt önnur tíðindi "en það er fjallferð Þorkels kröflu, að hann var valiður til svínagæslu," kvað hann það og maklegast um ambáttarsoninn og kvað hann drepið hafa grísinn þann er drukkið hafði spenann um nóttina áður og legið hjá galta "því að hann kól sem aðra hundtík."
Þorgils mælti: "Þetta er heimsklegt gaman er þú hefir og er svo sagt að Þorkell hafi svo farið að þannig sami best, bæði þar og annars staðar."
"Auvirðlega þykir mér honum tekist hafa," segir Glæðir.
Nú koma menn til brúðhlaups.
Þá mælti Þorkell til Orms fóstra síns: "Eg mun vinna mönnum beina og vera fyrir starfi og til ætlanar."
Ormur kvaðst það gjarna vilja þiggja. Þorkell veitti vel og stórmannlega. Þeir Ormur sátu í öndvegi en Þorgrímur hinum óæðra megin og hans menn. Þorkell gekk mjög um beina og var lítillátur í sinni þjónustu. Þeir úr Svínadal hlógu að honum mjög og kváðu ærið stóran vera ambáttarsoninn. Þorkell kvað meiri kurteisi að láta gleði og gamanræður koma í mót beinleika en skaup eða atyrði.
Glæðir kvað hann mörg stórvirki unnið hafa "og máttu af því stórlega láta. Það nú fyrir skemmstu er þú drapst grísinn þann er eina nótt hafði drukkið spenann. Er það og þín iðn."
Þorkell svarar: "Fá eru mín stórvirki Glæðir en þó munu þau fleiri en þín og er þér óskylt um þetta að tala."
Glæðir hló að Þorkeli fyrir Þorvaldi og kvað hann fimastan við matreiðuna. Þorvaldur kvað Glæði óviturlega mæla. Og um kveldið fóru menn að sofa.
Um morguninn gekk Þorkell í útibúr og hvatti öxina jarlsnaut og gekk síðan í anddyri. Þá var Glæðir þar og tók laugar. Þá gengu menn hjá honum með sláturtrog.
Glæðir mælti til Þorkels: "Nær muntu verið hafa búverkunum í morgun og munum vér skulu nú njóta hans galta og lát það feitast er fyrir oss kumpána kemur. Það hæfir vel ambáttarsyni."
"Mun eigi vel fallið að brytja fyrst höfuðið," kvað Þorkell, "og velja stykkin fyrir þig og aldrei veit eg að þú sért nú svo frekur að torsótt sé að fylla þig."
Þann dag skyldi frá boðinu ríða. Þorgils spurði hvort búinn væri dagverður. Þorkell kvað búinn þegar soðið var og kvað skammt til þess og gekk út verkmanna dyr og inn aðrar dyr og tók öxi sína er stóð hjá dyrum. Og er Glæðir gekk út gekk Þorkell eftir honum og hjó til hans í höfuðið og hafði Glæðir þegar bana. Þorkell hljóp til norðurdyra því að þeir voru fyrir suðurdyrum. Matur stóð um allt húsið. Þorgils var fjölmennur og hlupu menn hans um húsið og hyggja Þorkel eigi skulu út komast og ætla að hafa hendur á honum. Þorkell hljóp um sætin. Skot voru um húsið og lokhvílur og úr einni lokhvílu mátti hlaupa í skotið. Hann leitar þangað sem konur sátu og földuðu sér. Hann hljóp þar að er Hildur var fyrir. Hún spurði hví hann færi svo hart. Þorkell segir sem var. Hún bað hann fara í skotið hjá sér og þar komst hann út.
Þorgils mælti: "Snúum þar að er konurnar eru því að mér þótti maðurinn þangað hlaupa."
Hildur tók öxi í hönd sér og kvað eigi skyldu einn þeirra af sér taka. Þorgils hyggur Þorkel þar nú vera munu og biður bera klæði að þeim. Og var svo gert og fannst Þorkell eigi. Þorgils sá nú að þetta var eigi utan prettur og dvöl og fóru út síðan. Og er þeir komu út þóttust þeir sjá svip manns niður við ána. Þorgils bað leita þangað og svo var gert og fannst hann eigi. Þorkell vissi að þar var hellir við ána er nú heitir Kröfluhellir og þar var hann.
Þeir Þórormur og Klakka-Ormur leituðu um sættir. Eigi vildi Þorgils bætur taka en brugðu eigi ráðahag þessum og kváðu mannhefndir skyldu fyrir koma víg Glæðis. Þórormur leiddi brúðmenn úr garði og leitaði jafnan um sættir og fékk eigi og skildu að því.
Þorkell var ýmist þann vetur á Kárnsá með bræðrum sínum eða með öðrum frændum sínum því að allir vildu honum veita nokkura ásjá og hugðu gott til að nokkur þroski yrði hans í þeirri sveit svo að eigi settust þar utanhéraðsmenn yfir þá. Þeir fóru Vatnsdælir að leita honum trausts til Þórdísar spákonu er bjó að Spákonufelli. Hún var mikils verð og margs kunnandi og báðu hana ásjá og fulltings um mál Þorkels og kváðu þar allmikið undir þykja að hún legði til nokkuð ráð. Hún kvað og svo vera skyldu.
Þorgils fór að hitta Guðmund ríka og kvað honum skyldast vera að mæla eftir frænda sinn "en eg mun að fylgja."
Guðmundur mælti: "Eigi þykir mér málið svo hægt því að eg hygg að Þorkell verði mikilmenni en margur frændi til aðstoðar en mér hefir svo til spurst að eigi sé fyrir sakleysi tiltekt Þorkels. Nú bú þú til málið en eg mun við taka í sumar á þingi."
Um vorið bjó Þorgils málið til alþingis. Vatnsdælir fjölmenntu mjög og svo hvorirtveggju. Þorgils reið til þings með mikla sveit manna. Þorkell reið og til þings með frændum sínum. Þar reið með þeim Þórdís spákona og átti ein sér búð og hennar menn. Tók þá Guðmundur við málinu. Þeir Vatnsdælir buðu sættir en þeir Guðmundur vildu ekki utan sektir. Þórormur hitti Þórdísi og ræðst um við hana því að hún var forvitra og framsýn og var tekin til þess að gera um stórmál.
Hún mælti þá: "Fari Þorkell hingað til búðar minnar og sjáum hvað í gerist."
Svo gerði Þorkell.
Þórdís mælti við Þórorm: "Far þú og bjóð Guðmundi sættir en eg geri um málið."
Þorkell gaf Þórdísi tvö hundruð silfurs. Þórormur bauð dóm Þórdísar á málinu en Guðmundur nítti og kvaðst eigi vilja taka fébætur.
Þórdís mælti: "Eg ætla mér og engan vanda við Guðmund."
Síðan mælti hún við Þorkel: "Far þú nú í kufl minn hinn svarta og tak stafsprotann í hönd þér er Högnuður heitir. Eða muntu þora að ganga í flokk Guðmundar við svo búið?"
Hann kvaðst þora mundu með hennar ráði.
Hún svarar: "Hættum nú til þessa. Nú skaltu ganga til Guðmundar og drepa sprotanum þrisvar sinnum á hina vinstri kinn honum og eigi sýnist mér þú bráðfeiglegur og vænti eg að dugi."
Hann kom í flokkinn Guðmundar og sá engi maður til hans. Hann kom að Guðmundi og gat á leið komið því sem honum boðið var. Nú frestaðist þeim sókn sakarinnar og dvelst málið.
Þorgils mælti: "Hví gengur eigi fram málið?"
Guðmundur kvað brátt greiðast mundu en það varð eigi og dvaldist stundin svo að ónýtt varð málið til sóknar.
Þórdís hitti Vatnsdæli og bað þá ganga að dómum og bjóða nú fé fyrir manninn "og má vera að nú taki þeir og lúkist svo málið."
Þeir gerðu svo, gengu til dóma og hittu Guðmund og buðu sættir og fébætur.
Guðmundur svarar: "Eg veit eigi hvað þér viljið bjóða en mikils vil eg það virða í málinu að sá er veginn var hafði mælt sér til óhelgi."
Þeir kváðust vel vilja bjóða fyrir hans sakir og báðu hann um mæla. Og er hann skildi í hvert efni komið var málinu og eigi mátti sækja til laga þá tók hann sjálfdæmi af Þórormi að gera fé slíkt sem hann vildi að undanskildum utanferðum og héraðssektum. Var þá handsalað niðurfall að sökum. Þá sendi Þórdís Þorkel í annað sinn til Guðmundar að láta koma stafsprotann við hægri kinn honum og svo gerði hann. Þá tók Guðmundur minnið og þótti kynlegt að það hafði frá honum horfið. Guðmundur gerði hundrað silfurs fyrir víg Glæðis og féllu þá niður gagnsakir og guldu þau Þórormur og Þórdís allt féið og skildust sáttir. Þorkell fór til Spákonufells með Þórdísi heim.
Þorgils mælti til Guðmundar: "Hví skipaðist svo skjótt hugur þinn um málin í dag?"
Guðmundur svarar: "Því, að eg kunni eigi orð að mæla frá munni og því var eg tregur og má vera að við ramman væri reip að draga."