Nú er þar til máls að taka um vorið að Börkur fer til Þorskafjarðarþings með fjölmenni og ætlar að hitta vini sína. Gestur fer vestan af Barðaströnd og Þorkell Súrsson og fer á sínu skipi hvor þeirra.
Og er Gestur er albúinn koma til hans sveinar tveir og klæddir illa og höfðu stafi í höndum. Þess verða menn vísir að Gestur hefur launtal við sveinana og verða menn þess vísir að þeir biðja hann fars og hann veitir þeim.
Þeir fara nú með honum á Hallsteinsnes. Þar ganga þeir á land og fara sem leiðir liggja fyrir þeim til þess er þeir koma til Þorskafjarðarþings.
Maður er nefndur Hallbjörn; hann var göngumaður og fór um héruðin eigi með færri menn en tíu eða tólf en hann tjaldaði sér búð á þinginu. Þangað fara sveinarnir og biðja hann búðarrúms og segjast vera göngumenn. Hann kveðst veita búðarrúm hverjum þeim er hann vill beitt hafa.
"Hef eg hér verið mörg vor," sagði hann, "og kenni eg alla höfðingja og goðorðsmenn."
Þeir sveinarnir segja að þeir vildu hlíta hans ásjá og fræðast af honum, "er okkur mikil forvitni á að sjá stóreflismenn, þar er miklar sögur ganga frá."
Hallbjörn kveðst mundu fara ofan til strandar og sagðist mundu kenna hvert skip skjótlega sem kæmi og segja þeim til. Þeir biðja hann hafa þökk fyrir léttlæti sitt. Fara nú ofan til strandar og svo til sjávarins, sjá nú að skipin sigla að landi.
Þá tekur sveinn hinn eldri til orða: "Hver á það skip er nú siglir hingað næst?"
Hallbjörn sagði að það á Börkur hinn digri.
"En hver siglir þar næst?"
"Gestur hinn spaki," sagði hann.
"En hverjir sigla þar næst og leggja skip sitt við fjarðarhornið?"
"Það er Þorkell Súrsson," sagði hann.
Þeir sjá nú að Þorkell gengur á land og sest niður einhvers staðar meðan þeir flytja varnað þeirra af skipinu svo sem sjórinn félli á land. En Börkur tjaldar búð þeirra. Þorkell hafði gerskan hatt á höfði og feld gráan og gulldálk um öxl en sverð í hendi. Síðan gengur Hallbjörn og sveinarnir með honum þangað að sem Þorkell situr.
Nú tekur annar sveinninn til orða, sá hinn eldri, og mælti: "Hver er sá hinn göfuglegi er hér situr? Eig hef eg séð vænni mann né tígulegri."
Hann svarar: "Vel fara þér orð en Þorkell heiti eg."
Sveinninn mælti: "Allgóður gripur mun sverðið það vera sem þú hefur í hendinni eða hvort muntu lofa mér að sjá."
Þorkell svarar: "Furðu undarlega lætur þú um þetta en þó mun eg þetta leyfa þér," og réttir að honum.
Sveinninn tók við sverðinu og veik sér frá líttað og sprettir friðböndunum og bregður sverðinu.
Og er Þorkell sá það þá mælti hann: "Það lofaði eg þér eigi þarna að bregða sverðinu."
"Þar spurði eg þig ekki að leyfis," sagði sveinninn og reiðir upp sverðið og rekur á hálsinn Þorkatli svo að af tók höfuðið.
En þegar þessi tíðindi eru orðin þá hleypur upp Hallbjörn göngumaður en sveinninn kastar niður sverðinu alblóðugu og grípur upp staf sinn og hlaupa þeir með þeim Hallbirni og urðu göngumenn næsta að gjalti. Þeir hlaupa upp hjá búðinni er Börkur tjaldaði. Menn drífa þá að Þorkatli og þykjast eigi vita hver verkið hefur unnið. Börkur spyr hverju gegndi þys sjá eða kliður er var hjá Þorkatli.
Og er þeir Hallbjörn hlaupa upp hjá búðinni og eru fimmtán göngumenn og er hann Börkur spurði þessa þá svarar sá hinn yngri sveinninn er Helgi hét en sá hét Bergur er vígið hafði vegið: "Eigi veit eg hvað þeir þinga en það hygg eg að þeir þræti um hvort Vésteinn hefði átt eftir dætur einar eða hefði hann átt son nokkurn."
Hallbjörn hleypur til búðar en sveinarnir til skógar er þar var nær og verða eigi fundnir.