Guðrún Ósvífursdóttir fór heiman það sumar að tvímánuði og inn í Dali. Hún reið í Þykkvaskóg. Þorleikur var þá ýmist í Þykkvaskógi með þeim Ármóðssonum, Halldóri og Örnólfi, stundum var hann í Tungu með Þorgísli. Sömu nótt sendi Guðrún mann Snorra goða að hún vill finna hann þegar um daginn eftir. Snorri brá skjótt við og reið þegar við annan mann þar til að hann kom til
Haukadalsár. Hamar stendur fyrir norðan ána er Höfði heitir. Það er í Lækjarskógslandi. Í þeim stað hafði Guðrún á kveðið að þau Snorri skyldu finnast. Þau komu þar mjög jafnsnemma. Fylgdi og einn maður Guðrúnu. Var það Bolli Bollason. Hann var þá tólf vetra gamall en fullkominn var hann að afli og hyggju svo að þeir voru margir er eigi biðu meira þroska þó að alrosknir væru. Hann bar þá og Fótbít.
Þau Snorri og Guðrún tóku þegar tal en Bolli og förunautur Snorra sátu á hamrinum og hugðu að mannaferðum um héraðið. Og er þau Snorri og Guðrún höfðu spurst tíðinda þá frétti Snorri að erindum, hvað þá hefði nýlega við borið er hún sendi svo skyndilega orð.
Guðrún mælti: "
Það er satt að mér er þessi atburður spánnýr er eg mun nú upp bera en þó varð hann fyrir tólf vetrum því að um hefndina Bolla mun eg nokkuð ræða. Má þér það og ekki að óvörum koma því að eg hefi þig á minnt stundum. Mun eg það og fram bera að þú hefir þar til heitið mér nokkurum styrk ef eg biði með þolinmæði. En nú þykir mér rekin von að þú munir gaum að gefa voru máli. Nú hefi eg beðið þá stund er eg fæ mér skap til en þó vildi eg hafa heil ráð af yður hvar hefnd þessi skal niður koma."
Snorri spurði hvar hún hefði helst ætlað.
Guðrún mælti: "
Það er minn vilji að þeir haldi eigi allir heilu Ólafssynir."
Snorri kvaðst það banna mundu að fara á hendur þeim mönnum er mest voru virðir í héraði "
en náfrændur þeirra er nær munu ganga hefndunum og er allt mál að ættvíg þessi takist af."
Guðrún mælti: "
Þá skal fara að Lamba og drepa hann. Er þá af einn sá er illfúsastur er."
Snorri svarar: "
Er sök við Lamba þótt hann væri drepinn en eigi þykir mér Bolla hefnt að heldur og eigi mun þeirra Bolla slíkur munur ger í sættum sem vert er ef þeim vígum er saman jafnað."
Guðrún mælti: "
Vera kann að vér fáum ekki jafnmæli af þeim Laxdælunum en gjalda skal nú einnhver í hverjum dal sem hann býr. Skal og nú þar að snúa er Þorsteinn svarti er því að engi hefir sér verra hlut af deilt þessum málum en hann."
Snorri mælti: "
Slíkt er Þorsteinn í sökum við yður sem þeir menn er í tilför voru vígs Bolla og unnu ekki á honum. En þú lætur þá menn sitja hjá kyrra er mér þykir sem í meira lagi sé hefnd í en hafi þó borið banorð af Bolla er Helgi er Harðbeinsson."
Guðrún mælti: "
Satt er það en eigi má eg vita að þessir menn sitji um kyrrt allir er eg hefi áður þenna fjandskap miklað á hendur."
Snorri svarar: "
Eg sé þar gott ráð til. Þeir Lambi og Þorsteinn skulu vera í ferð með sonum þínum og er þeim Lamba það maklegt friðkaup. En ef þeir vilja eigi það þá mun eg ekki mæla þá undan að eigi skapið þér þeim slíkt víti sem yður líkar."
Guðrún mælti: "
Hvernig skal að fara að koma þessum mönnum til ferðar er þú hefir upp nefnt?"
Snorri mælti: "
Það verða þeir að annast er fyrir skulu vera ferðinni."
Guðrún mælti: "
Þar munum vér hafa þína forsjá á því hver ferðinni skal stjórna og fyrir vera."
Þá brosti Snorri og mælti: "
Hér hefir þú kyrið mann til."
Guðrún mælti: "
Þetta muntu tala til Þorgils."
Snorri segir svo vera.
Guðrún mælti: "
Rætt hefi eg þetta áður við Þorgils og er sem því sé lokið því að hann gerði þann einn kost á er eg vildi ekki á líta. En ekki fór Þorgils undan að hefna Bolla ef hann næði ráðahag við mig. En þess er borin von og mun eg því ekki biðja hann til þessarar ferðar."
Snorri mælti: "
Hér mun eg gefa ráð til fyrir því að eg fyrirman Þorgísli ekki þessar ferðar. Honum skal að vísu heita ráðahag og gera það þó með undirmálum þeim að þú sért engum manni samlendum gift öðrum en Þorgísli og það skal enda því að Þorkell Eyjólfsson er nú eigi hér á landi en eg hefi honum ætlað þenna ráðahag."
Guðrún mælti: "
Sjá mun hann þenna krók."
Snorri svarar: "
Sjá mun hann víst eigi því að Þorgils er meir reyndur að ákafa en vitsmunum. Ger þenna máldaga við fárra manna vitni. Lát hjá vera Halldór fóstbróður hans en eigi Örnólf því að hann er vitrari og kenn mér ef eigi dugir."
Eftir þetta skilja þau Guðrún talið og bað hvort þeirra annað vel fara. Reið Snorri heim en Guðrún í Þykkvaskóg. Um myrgininn eftir ríður Guðrún úr Þykkvaskógi og synir hennar með henni. Og er þau ríða út eftir Skógarströnd sjá þau að menn ríða eftir þeim. Þeir ríða hvatan og koma skjótt eftir og var þar Þorgils Hölluson. Fagna þar hvorir öðrum vel og sæmilega, ríða nú öll saman um daginn út til Helgafells.