Látum þar nú fyrst líða um en segjum nokkuð frá Hrolleifi. Hann hittir móður sína og segir henni tíðindin. Hún kvað engan komast yfir skapadægur sitt, kvað Ingimund hafa lengi aldurs notið.
"Er það mitt ráð," segir hún, "að þú farir á braut fyrst því að blóðnætur eru bráðastar. Vitja þá hingað er mér þætti vænst að nokkuð yrði af framkvæmd um mína ráðagerð en eigi sé eg þar á milli hvort drjúgara verður, vitsmunir Þorsteins og gifta eða brögð mín."
Síðan fór Hrolleifur norður til Skagafjarðar og kom í Sæmundarhlíð og var Sæmundur þá andaður en Geirmundur réð þá fyrir eignum. Bróðir hans hét Arnaldur. Geirmundur spyr tíðinda. Hrolleifur kvaðst segja líflát Ingimundar bónda frá Hofi.
Geirmundur svarar: "Þar fór nýtur maður eða hvað varð honum að bana?"
Hrolleifur sagði: "Hann var hafður að skotspæni" og sagði síðan allan atburðinn.
Geirmundur svarar: "Það sé eg að þú ert hinn versti óhappamaður og far á brottu, hin vonda mannfýla, og kom hér aldrei."
Hann kvaðst hvergi fara mundu "og skal eg hér drepinn þér til svívirðingar og man eg það enn að faðir minn féll í liði föður þíns og Ingimundar og hefir það af þér hlotist og þínum mönnum."
Geirmundur kvað það dugandi menn henda að falla í bardögum "og fram mun eg þig selja þegar er Ingimundarsynir koma."
Honum kvaðst þess að von eða annars verra. Hann var þar á laun í gervibúri.
Ingimundarsynir voru heima um veturinn og sátu á hinn óæðra bekk og fóru til engra leika eða þings og voru mjög ókátir.
Og er skammt var til sumars þá heimti Þorsteinn bræður sína á mál og mælti: "Öllum oss ætla eg það einn veg gefið að mál mundi þykja að leita um föðurhefnd en eigi er það allauðsóttlegt. Sýnist mér það ráð að sá er ráðleitni hefir til eftir að leita, að sá skal kjósa einn kostgrip af eigu vorri."
Þeir kváðust það vilja "og ertu best til fallinn af oss sakir vitsmuna."