Nú skal segja frá þeim manni er hét Þórólfur sleggja. Hann gerðist hinn mesti óspektarmaður. Bæði var hann þjófur og þó um annað stórilla fallinn. Þótti mönnum með stórmeinum hans byggð og einkis ills örvænt fyrir honum. Og þótt hann hefði eigi fjölmenni hjá sér þá átti hann þá hluti er hann vænti trausts að. Það voru tuttugu kettir. Þeir voru ákaflega stórir og allir svartir og mjög trylltir. Fóru menn nú til Þorsteins og sögðu honum sín vandræði og létu til hans koma um alla héraðsstjórn, sögðu Þórólf frá mörgum stolið hafa og gert svo mart ómannlegt annað.
Þorsteinn kvað þá satt segja "en eigi er allhægt við heljarmanninn að eiga og við köttu hans og þar til spara eg alla mína menn."
Þeir sögðu hann varla mega halda sæmd sinni ef eigi væri að gert.
Eftir þetta safnaði Þorsteinn mönnum og vildi undir sér eiga fyrir mannfjölda sakir. Með honum voru bræður hans allir og Austmaður hans. Þeir fóru á Sleggjustaði. Þórólfur gaf sér ekki að. Aldrei mátti hann góða menn með sér hafa.
Hann gekk inn er hann sá mannareiðina og mælti: "Nú er við gestum að taka og ætla eg þar til köttu mína og mun eg setja þá alla í dyr út og mun seint ráðast inngangan ef þeir verja dyrnar."
Síðan magnaði hann þá mjög og voru þeir þá stórum illilegir með emjun og augnaskotum.
Jökull mælti við Þorstein: "Nú tókstu gott ráð attú lést eigi sitja mannfjanda þenna lengur kyrran."
Þeir voru átján menn.
Þórólfur mælti: "Nú skal eld gera og hirði eg eigi þótt reykur fylgi því að koma Vatnsdæla mun eigi vera friðsamleg."
Hann lét ketil yfir eld og bar undir ull og hvers konar harka og var fullt húsið af reyk.
Þorsteinn kom að dyrum og mælti: "Útgöngu beiðum vér þig Þórólfur."
Hann kvaðst ætla að það eitt mundi erindi þeirra að eigi væri vingjarnlegt. Þá tóku kettirnir þegar að amra og illa láta.
Þorsteinn mælti: "Þetta er ill sveit."
Jökull svarar: "Göngum inn að þeim og hirðum eigi um köttu þessa."
Þorsteinn kvað það eigi skyldu "því að meiri von er að vér höldum eigi liði voru heilu með öllu saman, köttunum og vopnum Þórólfs, því að hann er garpur mikill og þætti mér betra að hann gæfi sig upp sjálfur og gengi út því að meira efni hefir hann til eldingar en honum megi vel eira inni að vera."
Þórólfur reiddi ketilinn af eldinum en felldi á ullarhlaðann og lagði út remmuna svo að þeir Þorsteinn máttu eigi vera allnær dyrunum.
Hann mælti þá: "Varist þér köttuna að þeir hremmsi yður eigi og fleygjum eldinum upp að húsunum."
Jökull þreif einn eldibrand mikinn og fleygði upp að dyrunum en kettirnir hörfuðu undan og féll hurðin við það aftur. Veðrið stóð á húsin en bálið tók að vaxa.
Þorsteinn mælti: "Stöndum út við garðinn þar er reykurinn er mestur og sjáum þá hvað hann taki til því að meira efni hefir hann til um eldsgerð en það megi honum lengi duga."
Varð Þorsteinn þess og nærgætur. Hljóp Þórólfur þá út með kistur tvær fullar af silfri og fór með reyknum.
Og þá er hann kom út var þar fyrir Austmaðurinn og mælti: "Hér fer nú fjandinn og er illslegur."
Austmaðurinn hljóp eftir honum ofan til Vatnsdalsár. Þórólfur kom þar að er voru augu djúp eða fen.
Þórólfur snerist þá í mót honum og greip til hans og brá honum undir hönd sér og mælti: "Til rásar kostar þú nú og förum að því báðir saman" og hljóp í fenið og sukku svo að hvorgi kom upp.
Þorsteinn mælti: "Stórilla hefir nú tekist er Austmaðurinn minn hefir týnst en það mun bóta að endast mun fé Þórólfs að bæta hann."
Og var svo gert.
Þar heita síðan Sleggjustaðir er Þórólfur hafði búið og sáust jafnan kettir og illt þótti þar oftlega síðan. Sjá bær er ofan frá Helgavatni.