Vatnsdæla saga

Einhvern tíma skammt frá þessu heimti Finnbogi og þeir Bergur menn saman um Víðidal og urðu saman þrír tigir. Helga spurði hvað þeir ætluðu. Finnbogi kvaðst eiga ferð til Vatnsdals.

"Já," sagði Helga, "nú munuð þið ætla ykkar að hefna á þeim bræðrum en eg ætla að þið farið því fleiri ófarar sem þér eigist fleira við."

"Á það skal nú hætta," segir Finnbogi.

Helga svarar: "Farið þér, eigi mun yður óannara heim en heiman."

Þetta spurðist nú brátt víða og kom til Hofs til Þorsteins. Hann sendi orð bræðrum sínum og komu þeir til hans. Segir hann þeim slíkt er hann hafði spurt. Gera nú það ráð að þeir safna mönnum og þann dag er þeirra Finnboga var utan von komu saman að Hofi sex tigir manna. Þar var Már af Mársstöðum frændi þeirra og Eyjólfur úr Kárnsnesi og aðrir vinir þeirra. Var þá og sén reið þeirra Finnboga.

Þorsteinn mælti: "Nú skulum vér stíga á hesta vora og ríða í mót þeim því að eg vil eigi spark þeirra á bæ mínum."

Þeir gera svo.

Jökull mælti: "Ríðum að vel og hlaupum á þá svo að þeir verði eigi við búnir."

Þorsteinn svarar: "Eigi skulum vér óðlega láta og skal eg hafa orð fyrir oss og vita hvað þeir vilja og má vera að lítils þurfi við en veit eg frændi að þú ert búinn til allra atgerða."

Jökull svarar: "Von var þess að þú mundir eigi vilja að lengi stæðu mínar ráðagerðir yfir."

"Vel dugði þá frændi," sagði Þorsteinn, "er þín ráð voru höfð en nú mun lítils við þurfa."

Finnbogi mælti til sinna manna: "Menn ríða frá Hofi eigi allfáir og er það sannast að segja að Þorsteini kemur fátt á óvart. Eru nú tveir kostir fyrir höndum og hvorgi góður, ríða undan og heim við svo búið og er það þó hin mesta sneypa eða að hætta á fundi við þá og er þó nokkuð hættu við liðsmun þann sem mér sýnist að sé."

"Mun nú eigi verða að hætta á eitthvað," segir Bergur, "og skulum vér víst finnast."

Finnbogi mælti: "Stígum af baki og bindum hesta vora og höldum oss saman vel hvað sem í gerist."

Þetta sjá þeir Þorsteinn og stigu af baki og bundu sína hesta.

Þá mælti Þorsteinn: "Nú skulum vér ganga til móts við þá en eg skal hafa orð fyrir oss."

Þá mælti Þorsteinn: "Hver er foringi þessa manna sem hér eru komnir?"

Finnbogi segir til sín.

Þorsteinn mælti: "Hver eru erindi hingað í dalinn?"

"Oft eru smá erindi um sveitir," segir Finnbogi.

Þorsteinn mælti: "Þess get eg að nú sé orðið það erindi, sem ætlað var þá er þér fóruð heiman þótt annan veg hafi að borið en hugsað var, að finna oss bræður. Ef svo er þá hefir nú vel til borið. Skal nú gera þér tvo kosti Finnbogi, eigi fyrir því tvo að eigi væri hitt maklegra að þú hefðir einn. Far heim til Borgar við svo búið og sit í búi þínu. Hinn er annar kostur að nú skulum vér þreyta hólmgöngur vorar og þó með því móti að nú munu hvorir njóta síns brautargengis og muntu þá vita hvað þú vinnur á þóttú sért bæði stór og sterkur. Það skal þessu fylgja að þú skalt fara brott úr Víðidal að vori og vera eigi vistum milli Jökulsár í Skagafirði og Hrútafjarðarár og ætla þér aldrei síðan að deila kappi við oss bræður. En þú Bergur hefir mjög dregist til óvísu við oss bræður. Þú gerðir mér og lítið óspektarbragð fyrst er þú komst í hérað. Þá áðir þú hestum þínum í engjum mínum og ætlaðir mig það lítilmenni að eg mundi hirða hvar hestar þínir bitu gras. En þar er Jökull bróðir minn laust þig högg, það skaltu hafa bótalaust því að þú afníttir þá er þér voru boðnar. Þú skalt og eigi vera í þessu takmarki er Finnboga er bannað og hafið þið þá nokkurar minjar vorra viðskipta. Takið nú skjótt annan hvorn."

Jökull stóð hjá Þorsteini með Ættartanga og var búinn að bregða. Finnbogi og þeir Bergur ganga til hesta sinna og stíga á bak, ríða á brott og létta eigi fyrr en þeir koma heim til Borgar. Helga stóð úti og spyr tíðinda. Þeir kváðust engi segja kunna.

"Vera má að ykkur þyki svo en eigi mun það öðrum þykja þar sem þið eruð gervir héraðssekir sem illræðismenn og hefir nú yfir tekið um ykkrar ófarar."

Þorsteinn og þeir bræður riðu heim til Hofs og hver til síns heimilis. Þakkaði Þorsteinn þeim vel fylgdina. Sat hann nú enn í virðingu um þetta mál sem öll önnur.

Um vorið seldi Finnbogi landið að Borg og réðst norður á Strandir í Trékyllisvík og bjó þar. Bergur fór og á burt og er það eigi sagt í þessi sögu hvað hann lagði helst fyrir sig. Og lýkur þar skiptum þeirra Ingimundarsona.