Þorleifur kimbi var tvo vetur í
Noregi og fór síðan til
Íslands með sömu kaupmönnum og hann fór utan. Komu þeir í Breiðafjörð og tóku Dögurðarnes. Fór Þorleifur heim í Álftafjörð um haustið og lét vel yfir sér sem vandi hans var til.
Það saman sumar komu þeir bræður út í Hraunhafnarósi, Björn og Arnbjörn. Björn var síðan kallaður Breiðvíkingakappi. Hafði Arnbjörn þá góða peninga út haft og keypti hann þegar um sumarið er hann kom út land á Bakka í Hraunhöfn og gerði þar bú um vorið eftir. Hann var um veturinn á Knerri með Þórði blíg mági sínum
Arnbjörn var engi áburðarmaður og fámálugur um flesta hluti en hann var þó hinn gildasti karlmaður um alla hluti.
Björn bróðir hans var áburðarmaður mikill er hann kom út og hélt sig vel því að hann hafði samið sig eftir sið útlenskra höfðingja. Var hann maður miklu fríðari en Arnbjörn en í engu var hann ógildari maður en reyndur mjög í framgöngu er hann hafði framið sig utanlands.
Um sumarið þá er þeir voru nýkomnir út var stefnt fjölmennt mannamót fyrir norðan heiðina undir Haugabrekkum, inn frá Fróðárósi, og riðu þeir til kaupmennirnir allir í litklæðum. Og er þeir komu til mannamótsins var þar mart manna fyrir. Þar var Þuríður húsfreyja frá Fróðá og gekk Björn til tals við hana og lagði engi maður það til orðs. Þótti mönnum að vonum að þeim yrði hjaldrjúgt svo langt sem í milli funda hafði verið.
Þar urðu áverkar með mönnum um daginn. Þar var særður til ólífis maður þeirra norðanmanna og var hann borinn undir hrísrunn einn er stóð á eyrinni og hljóp blóð mikið úr sárinu og stóð blóðtjörn í runninum.
Þar var sveinninn Kjartan, sonur Þuríðar frá Fróðá. Hann hafði öxi litla í hendi. Hann hljóp að runninum og laugaði öxina í blóðinu.
En er þeir Heiðsynningar riðu suður af mannamótinu spyr Þórður blígur hversu á horfist um tal með þeim Þuríði að Fróðá. Björn lét vel yfir.
Þá spurði Þórður hvort hann hefði séð um daginn sveininn Kjartan son þeirra Þórodds allra saman.
"
Sá eg hann," segir Björn.
"
Hvern veg leist þér á hann?" sagði Þórður.
Þá kvað Björn vísu þessa:
Sá eg hvar rann í runni
runnr að fenris brunni,
ægilegr í augum,
iðglíki mér, bríkar.
Láta þeygi þrjótar
það barn vita Mörnar,
hesta hleypi rastar
hlunns, sinn föður kunna.
Þórður mælti: "
Hvað mun Þóroddur nú til segja hvor ykkar eiga mun sveininn?"
Þá kvað Björn vísu:
Þá mun þöll hin mjóva
Þórodds aðalbjóra,
fold unni mér földu
fannhvít, getu sanna,
ef áttgöfug ætti
auðbrík sonu líka,
enn er eg gjarn til Gunnar
gjálfrelda, mér sjálfum.
Þórður mælti: "
Það mun þó vera yðart ráð að eigast fátt við og snúa frá hug sínum þar sem Þuríður er."
"
Það mun vera gott ráð," segir Björn, "
en firr er það mínu skapi þó að við nokkurn mannamun sé að eiga þar sem Snorri goði er, bróðir hennar."
"
Þú sérð nú ráð fyrir þér," segir Þórður. Og skildi þar talið með þeim.
Björn fór nú heim til Kambs og tók þar bústjórn því að faðir hans var þá andaður. Hann hóf ferð sína um veturinn yfir heiði norður að hitta Þuríði. En þó að Þóroddi þætti það illa þá þótti honum sér óhægt vera bætur á að ráða, taldi það í hug sér hversu hart hann hafði af fengið þá er hann hafði um vandað hagi þeirra en hann sá að Björn var nú miklu kraftameiri en fyrr.
Þóroddur keypti um veturinn að Þorgrímu galdrakinn að hún skyldi gera hríðviðri að Birni þá er hann færi um heiðina.
Það var einn dag að Björn fór til Fróðár. Og um kveldið er hann bjóst heim að fara var þykkt veður og regn nokkuð og var hann heldur síðbúinn. En er hann kom upp á heiðina kólnaði veðrið og dreif. Var þá svo myrkt að hann sá eigi leiðina fyrir sér. Eftir það laust á hríð með svo miklu hreggi að hann fékk varla stýrt sér. Tók þá að frysta að honum klæðin er hann var áður alvotur. Fór hann þá og svo villur að hann vissi eigi hvert hann horfði. Hann hitti um nóttina hellisskúta einn og fór þar inn í og var þar um nóttina og hafði kalda búð. Þá kvað Björn:
Myndit Hlín of hyggja
hafleygjar vel þeygi,
sú er ber í vá víða
váðir, mínu ráði
ef eld-Njörun öldu
ein vissi mig steina,
hirðiþoll, í helli,
hafviggs, kalinn liggja.
Og enn kvað hann:
Sýlda skar eg svana fold
súðum því að gæibrúðr
ástum leiddi oss fast
austan með hlaðið flaust.
Víða gat eg vosbúð,
víglundr nú um stund
helli byggir hugfullr
hingað fyr konu bing.
Björn var úti þrjú dægur í hellinum áður upp létti hríðinni en þá kom hann af heiðinni hið fjórða dægrið og kom þá heim til Kambs. Hann var þrekaður mjög. Spurðu heimamenn hann hvar hann hefði verið um veðrin. Björn kvað:
Spurðust vor und vörðum
verk Styrbjarnar merkjum.
Járnfaldinn hlóð öldum
Eirekr í dyn geira.
Nú trað eg hauðr of heiði
hundvillr því fat eg illa
víða braut í votri
vífs görninga drífu.
Björn var nú heima um veturinn. Um vorið gerði Arnbjörn bróðir hans bú á Bakka í Hraunhöfn en Björn bjó að Kambi og hafði rausnarbú mikið.