Vor þetta hið sama á
Þórsnessþingi hóf Þorleifur kimbi bónorð sitt og bað Helgu Þorláksdóttur á Eyri, systur Steinþórs á Eyri, og gekk mest með þessu Þormóður bróðir hennar. Hann átti Þorgerði Þorbrandsdóttur, systur Þorleifs kimba.
En er þetta mál kom til Steinþórs tók hann því seinlega og veik nokkuð til ráða bræðra sinna. Gengu þeir þá til Þórðar blígs. Og er þetta mál kom fyrir hann svarar hann svo: "
Eigi mun eg þessu máli skjóta til annarra manna. Má eg hér verða skörungur. Og er það þér að segja Þorleifur hér af að fyrr skulu grónir grautardílarnir á hálsi þér, þeir er þú brannst þá er þú varst barður fyrir þremur vetrum í Noregi, en eg muni gifta þér systur mína."
Þorleifur svarar: "
Eigi veit eg hvers þar verður um auðið. En hvort þess verður hefnt eða eigi þá mundi eg það vilja að eigi liðu þrír vetur áður þú værir barður."
Þórður svarar: "
Óhræddur sit eg fyrir hótum þeim."
Um morguninn eftir höfðu þeir torfleik hjá búð Þorbrandssona og þar ganga þeir hjá Þorlákssynir. Og er þeir fóru framhjá fló sandtorfa ein mikil og kom undir hnakka Þórði blíg. Var það högg svo mikið að fótunum kastaði fram yfir höfuðið. En er hann stóð upp sá hann að Þorbrandssynir hlógu að honum mjög. Sneru Þorlákssynir þá þegar aftur og brugðu vopnum. Hljópust þeir þá í mót og börðust þegar. Þá urðu nokkurir menn sárir en engir létust. Steinþór hafði eigi við verið. Hafði hann talað við Snorra goða.
En er þeir voru skildir var leitað um sættir og varð það að sætt að þeir Snorri og Steinþór skyldu gera um. Var þá jafnað sárum manna og frumhlaupum en bættur skakki. Og voru allir kallaðir sáttir er heim riðu.