Hallsteinn hét maður er bjó á Víðivöllum hinum nyrðrum í Fljótsdalshéraði. Hans er getið fyrr í sögunni. Hann var maður mikill og hinn skilríkasti bóndi. Hann átti tvo sonu, Sighvat og Snorra. Þeir voru allvel menntir. Þeir voru ýmist heima með föður sínum eða með Hrafnkatli Þórissyni. Þeir voru hávaðamenn miklir og héldu mjög til kapps við flesta. Þeir höfðu mikið traust undir Hrafnkatli. Var þá höfðingsskapur hans sem mestur í það mund. Hallsteinn bjó svo nokkur misseri að hann setti ýmsar konur fyrir búið. Varð honum það stórmjög óhaglegt.
Þess er getið eitt vor að hann reið ofan til Bessastaða. Bessi tekur við honum ágæta vel og spyr hann að erindum.
Hallsteinn svarar: "Eg vildi að þú riðir með mér ofan á Arneiðarstaði. Hefi eg lengi við mikil óhægindi búið. Nú vildi eg kvongast og hafa þar við yðvart fullting."
Bessi svarar: "Hver er kona sú?"
Hallsteinn svarar: "Hún heitir Droplaug og er dóttir Björgólfs."
Bessi svarar: "Ei vildi eg að þú gerðir þetta því að eg get að hún verði þér ofstýri. Sýnist mér sem hún sé eigi hvers manns færi en allvel er konan mennt. Sýnist mér sem þið munuð allóskaplík því að hún er hinn mesti svarri og af góðum ættum en þú ert af smábúanda ætt og smálátur í skaplyndi. En þó þú sért fémaður mikill þá tekur þú mjög stein um megn þér. Vil eg það ráð þér gefa sem hverjum öðrum að hann leiti sér þess ráðuneytis að eftir hans skaplyndi sé en eigi með svo lítilli forsjá að engin eru álit. Eru synir þínir uppivöðslumenn miklir en þeir Helgi eru enn kallaðir nokkuð ágjarnir og ef þér verðið eigi samþykkir þá mun þeirra fundur skakkur verða. Nú þykir mér þín ferð eigi til ágengileg verða. Ertu áhugamikill og miklu framar en eg ætlaði því að eg hefi lengi verið húsfreyjulaus og verið oft á eggjaður að biðja hennar og hyggst mér svo að sem mér muni eigi hæfa að fá hennar. Mun eg heldur búa einn saman um hríð. Nú let eg þig en þú gerir sem þér líkar."
Hallsteinn svarar: "Satt er það sem mælt er að öngum skyldi maður treystast því að sá kann mann mest að blekkja er hann hefur mestan trúnað á. Nú varði mig aldrei þessa Bessi að þú mundir svo fara fótum saman, en mín sæmd liggur við öll. Hefi eg lengi vinskap við þig átt og trúað nær á þig sem á goð og ertu því minni í vafi sem eg þarf meir."
Bessi svarar: "Það er forn orðskviður að veldurat sá er varar. Nú hefi eg sagt sem mér sýnist en fara skal eg með þér ef þú vilt. Ábyrgist þú mest hversu sem sækist en sannspár verð eg þér að þessu að þessa muntu mest iðrast sjálfur af bragði."
Hallsteinn svarar: "Verði sem má. Allt skal nú fara að einu."
Þeir ríða nú út eftir héraði uns þeir koma á Arneiðarstaði. Er gengið móti Bessa og Hallsteini að vanda með allri blíðu. Eru þeir þar um nóttina en um morguninn gengur Bessi að Droplaugu og sonum hennar og kvaðst eiga skylt erindi við þau. Nú ganga þau á tal. Bessi segir upp sitt erindi.
Þau Droplaug svara seinlega þessu máli en Bessi bað að þau skyldu eigi draga lengi þetta mál "vil eg að þér verðið af skörungar og segið hvað yður býr í skapi."
Helgi svarar: "Svo þykir mér sem þau Hallsteinn muni eigi skaplík mjög. Nú vil eg að hún segi fyrir sig. Vil eg því samþykkja sem hún vill til sín snúa."
Droplaug svarar: "Auðséð er það að Hallsteinn hefur séð það að þú ert fjárfastur. Höfum vér þó þess fjár lengi vel notið að Þorvaldur faðir ykkar hefur átt og saman dregið. Hefur nú síðan mjög í kostnað gengið því að hvert haust verðum vér niður að leggja mart fé í bú vort en á vorum verður gripum til að verja að kaupa málnytu. En mér þykir illt að láta risnu mína. En nú ætla eg fátt ganga fé á fótum en eigi skorta jarðir eftir. Er hér skjótur kostur við Hallstein að eg skal fara upp á Víðivöllu með þér og eignast allan fjárhlut að helmingi við hann en eg mun ekki fé héðan hafa nema gripi nokkra því að eg ann sonum mínum best að njóta þeirrar eignar er hér stendur saman. Vil eg og að synir mínir standi þar til erfðar sem þau börn er eg á við þér. Mun eg aldrei svo lengi lifa að eg geti goldið þeim bónda er eg átti fyrir þann góðvilja er hann veitti mér. Ann eg því best sonum mínum að njóta allra þeirra hluta er gagn er að."
Synir Droplaugar báðu hana sjá fyrir kosti sínum en kváðust ætla að þeim mundi endast fé um sína daga. Droplaug segir að Hallsteinn mundi um þennan kost kjósa eiga. Hallsteinn gengur óhokinn að þessu og er nú þetta að ráðum gert. Droplaug er nú fest Hallsteini. Riðu þeir nú heim eftir það.