Þessi tíðindi spyrjast nú víða um héraðið og þeir Hallsteinssynir spurðu þetta sem aðrir. Þá fóru þeir heim á Víðivöllu og skipta fénu öllu í helminga og taka við móðurarfi sínum. Ráðast þeir nú burt með fé sínu. Eftir þetta er til veislu snúið og mönnum til boðið og er þar mestur hluti fyrirmanna saman kominn. En svo mikla virðing sýndu þeir Hallsteini, synir Droplaugar, að þeir vildu eigi vera að boði hennar. Eigi var Hrafnkell þar og eigi Helgi Ásbjarnarson. Veislan fór vel fram og sköruglega en eftir boðið tekur Droplaug við búinu og allri umsjá bæði fyrir utan stokk og innan og þvílíka risnu sem hún var vön. Þeir bræður, Droplaugarsynir, skipa bú sitt og setja konu fyrir, halda öllu hinu sama um búrisnu sína sem vandi var til áður.
Um samfarar þeirra Hallsteins og Droplaugar var ekki mart enda ekki illa en synir Hallsteins lögðu mikinn óþokka til Droplaugar svo að þeir komu aldrei að finna föður sinn. En á fyrstum misserum er þau voru ásamt hjón þá fer Droplaug eigi kona ein saman og líða stundir fram í líkindi þar til er Droplaug fæddi barn. Það var sveinn. Er hann vatni ausinn og nafn gefið og kallaður Björgólfur eftir móðurföður sínum. Óx sá sveinn upp og var hinn efnilegasti. Unnu þau honum mikið því að hann var hinn bráðgervasti í öllu.