Uni fór á fund Höfða-Þórðar og sagði honum sín vandræði um víg Odds sonar síns "og vildi eg hafa þitt liðsinni að rétta mitt mál. Liggur þar og mjög við þín sæmd að óeirðarmenn hefjist eigi hér í héraði."
Þórður kvað hann satt segja "og mikill vandi er oss að hendi kominn en þó er Sæmundur skyldastur að leysa óhæfu frænda síns og færa hann úr héraði."
Síðan fóru þeir á fund Sæmundar og báðu hann rétta málið og sögðu honum eigi sama annað. Sæmundur kvað svo vera skyldu. Var þá tekin upp byggð Hrolleifs og fór hann til Sæmundar og móðir hans en menn til fengnir búsins. En á sættarfundi um vorið lukust upp málin, að Uni tók land Hrolleifs að sakabótum en Hrolleifur ger héraðssekur svo víða sem vötn féllu til Skagafjarðar.
Sæmundur minntist nú á fornt vinfengi þeirra Ingimundar.
Og er þeir fundust mælti Sæmundur: "Svo er með vexti fóstbróðir að maður sá er kominn til mín er eigi þykir dæll í skaplyndi en hann er þó frændi minn og heitir Hrolleifur. Nú vildi eg að þú tækir við honum og við móður hans og fáir þeim þar ráðstafa hjá þér."
Ingimundur svarar: "Eigi hafa þau góða orðheill og er eg ófús að taka við þeim en synsemi mun þér í þykja og eigi stórmannlegt ef eg synja en meðallagi er oss til fallið því að eg á sonu suma eigi mjög skaphæga."
Sæmundur svarar og kvað hann hamingjudrjúgan vera mundu og flesta farsælast af honum. Ingimundur lét það þá reynt ef hér tækist vel. Síðan fór Hrolleifur til Ingimundar og móðir hans Ljót með litlum orðstír.