Þorgrímur hét maður er bjó að Borg hinni minni í Víðidal. Hann festi sér konu þá er Þorbjörg hét og var Skíðadóttir. Þorgrímur bauð þeim Finnboga og Bergi til boðsins. Þeir hétu ferðinni. Brúðhlaupið skyldi vera að veturnóttum að Skíða.
Hann hitti þá Ingimundarsonu og bauð þeim til boðsins "því að mér þykir þetta eigi með fullum sóma nema þér komið."
Þeir hétu að fara.
Veðrátta var eigi algóð og illt yfir Vatnsdalsá og fórst þeim Víðdælum heldur ógreitt. Létu þeir Finnbogi eftir hestana að bónda þess er bjó við ána. Áin var opin um mitt en lágu að fram höfuðísar.
Bergur mælti: "Eg mun bera yfir fólk."
Og svo gerði hann, sótti knálega. Frost var á mikið og fraus um hann klæðin.
Skíði gekk í mót boðsmönnum og fyrirboðsmenn hans, Þorsteinn og þeir bræður. Síðan voru eldar gervir og þídd klæði manna. Þorsteinn bóndi gekk mjög að að vinna mönnum beinleika og taka við klæðum manna því að hann var hverjum manni lítillátari. Finnbogi gekk fyrstur og skyldi sitja í öndvegi gegnt Þorsteini, þá Bergur. Hann var í slæðum og skinnúlpu. Stóð þetta út af honum er hann var allur frosinn og þurfti hann rúm mikið og færðist að eldinum og vildi þíða sig.
Hann gekk þar hjá sem Þorsteinn var og mælti: "Gef mér rúm maður."
Hann gekk svo snúðugt að Þorsteinn hrataði fyrir og við því búið að hann mundi falla á eldinn.
Jökull sá þetta og varð reiður mjög. Hann hélt á Ættartanga, spratt upp og hljóp að honum, laust milli herðanna Bergi með hjöltunum svo að hann féll við áfram og mælti: "Hvað vill skelmir þinn, viltu eigi hlífa goða vorum Vatnsdæla?"
Bergur spratt upp og varð ákaflega reiður og tók til vopna. Stóðu þá menn í milli þeirra og hélt þó við að þeir mundu á berjast því að Bergi eirði hið versta. Urðu þeir þó skildir.
Þorsteinn mælti: "Illa hefir nú enn tekist fyrir bráðræði Jökuls bróður míns. Vil eg bjóða fébætur svo að Bergur sé vel sæmdur af."
Bergur kvað sig eigi fé skorta og kvaðst sjálfur hefna skyldu. Jökull kvað hann æ því vesalla verða skyldu sem þeir ættust fleira við. Skíði bað að þeir Finnbogi færu á brott og ættust menn eigi við.
Þorsteinn kvað það eigi hæfa að ráðahag þessum væri brugðið "og skulum vér ríða bræður með vorum mönnum á Mársstaði."